ماه عطرافشانی رحمت

بوی رمضان می آید ... بوی خوب ماه میهمانی و تو میهمان عرش الهی می شوی و چه میهمانی با عظمت تر از این ؟ سی روز میهمان خدایی می شوی که تو را از وجود خود آفرید (...ونفخت فیه من روحی...) و خود تو را پرورش داد که او رب العالمین است.سی روز میهمان نور و رحمت و مغفرت می شوی . سی روز میهمان خلوتکده های آبی شب می شوی تا دریاترین غزل ها را بسرایی در زلال ترین روزهای زندگی. رمضان می آید...ماه خدا...ماهی که خدا در های مهربانی اش را بیش از همه به رویت می گشاید تا رستگاری در آستانه خانه ات تو را به معراج بخواند. رمضان دستاورد نقره ای روح انسان است تا در پرتو تلاش و مجاهدت های نفس سپیده باران شوی از سحرهای ابوحمزه و شب های افتتاح. الهی! ذرات وجودم را از میان جاده های سرد و یخ زده زندگی به سوی تو آورده ام تا در قافله قرب تو جام عشق را بنوشد. الهی! دیر زمانی است که در دل مرگی خویش غوطه می خورم و مرداب وار در خویش فرو می روم. الهی! رشته ای نور می خواهم که به روشنایی اش چشم هایم گشوده شود. الهی! تو را می خوانم که هیچ رازی در آسمان و زمین از تو پوشیده نمی ماند.تو را میخوانم که اگر عذرم نپذیری و مرا در آغوش لطفت جای ندهی این محروم دور افتاده به کدامین آستان رجوع کند تا با رحمت خویش پذیرایش باشی ؟! خدایا طاقت عدل و تاب عذاب و قهرت را ندارم ... بر من رحم کن که تو دریای رحمتی. اینک منم بنده سراپا تقصیر با کوله باری از ندامت و گناه که به امید بخشش تو به درگاهت پناه آورده ام تا تو روحم را با لذت توبه آرام بخشی و دستم را بگیری و یاریم کنی تا از تعلقات دنیوی آسوده شوم.